ባለፈው ሳምንት በዚሁ ጋዜጣ ቁጥር 4 የአገራችን ጊዜያዊ የትግል እንቅስቃሴ ሊወስዳቸው የሚችል ሁለት አቅጣጫዎችን አመልክተን ነበር። የፈሩት ይደርሳል የጠሉት ይወርሳል እንደሚባለው ከነዚህ አቅጣጫዎች የሰፊውን ሕዝብ ጥቅምና ፍላጎት የሚፃረረው አስጊ አቅጣጫ ተወስዷል። እንደተናገርነው ‘ጊዜያዊ’ መሆኑን ብናምንም ባናምንም የወታደር መንግሥት ታውጆ የመንግሥት ስልጣን በጥቂት ሰዎች እጅ ተከማችቷል።

   የትልቁ ዘንዶ የቀዳማዊ ኃይለሥላሴ ከስልጣን መውረድ ቀደም ሲል በሕዝቡ የተጠየቀና የሚደገፍ ሲሆን፣ ደርጉ ባገሪቱ ላይ ወታደራዊ አስተዳደርን ማወጁ ለሰፊው ሕዝብ ብቻ ሳይሆን በዲሞክራሲያዊ መንገድ ደርጉ እንዲወክለው ለመረጠው ለመላ ሰራዊቱና ሕዝባዊ መንግሥት እንዲቋቋም ለሚከራከሩት የሰራዊቱ ንዑስ ደርጎች /ለምሳሌ ለአየር ኃይል፣ ለመሃንዲስ መምሪያ፣ ለአርሚ አቬሽን ወዘተ. ንኡስ ደርጎች/ እንደ ዱብ እዳ የተጣለባቸው፣ ሰፊ ምክር ያልተደረገበት፣ ፀረዲሞክራሲያዊ ድርጊት ነበር። ውሳኔው በደርጉም ውስጥ ቢሆን ጊዜ ተወስዶና ታስቦበት የተደረገ ሳይሆን፣ ጥቂቶች ሰዎች በውጭ ያዘጋጁትና በደርጉ ጠቅላላ ጉባኤ ውስጥ በሽንገላ እንዲያልፍ ያደረጉት ውሳኔ መሆኑን ብዙ ምልክቶች ያሳያሉ።

ስልጣን አልፈልግም፣ በአፍንጫዬ ይውጣ በማለት ሲምል ሲገዘት፣ ዳር ደሩን ሲሽኮረመም ሰንብቶ አሁን እስልጣኑ ኮርቻ ላይ ጉብ ያለው ደርግ ወታደራዊ አስተዳደርን ሲያውጅ የሰጠው ምክንያት ‘ጠንካራ መንግሥት ያስፈልጋል’ የሚል ነው። ጠንካራ መንግሥት ምንጊዜም ያስፈልጋል። እንዲያውም መንግሥት ሁልጊዜም ጠንካራ መሆን ይገባዋል። ግን ወታደራዊው ያስተዳደር ደርግ የመንግሥት ጥንካሬ ምንጩ ምን እንደሆነ ያውቅ ይሆን? ስለ ጠንካራ መንግሥት ሲናገር በሳንጃና በጠመንጃ ላይ የተመሰረተ ጥንካሬ ማለቱ ይሆን? ለዚያ ለዚያማ የኃይለሥላሴ መንግሥት ጠንካራ ነኝ ይል አልነበረም? ሕዝቡን በመከፋፈልና የተቃውሞ ኃይሉን በመበታተን፣ የዋሁን በስብከት በማታለል፣ አድርባዩን በጥቅም በመግዛት፣ ለመብት ታጋዩን በሳንጃ እና በጠበንጃ ፀጥ በማሰኘት ለጊዜው እውነትም ጠንካራ ይመስል ነበር፣ በነበር ቀረ እንጂ። ታዲያ የኃይለሥላሴ መንግሥት ውሎ አድሮ የብዙሃኑ ሕዝብ ጠላት መሆኑና እውነተኛ የሕዝብ ድጋፍ እንደተነፈገው በግልጽ ተረጋገጠ። ጥንካሬውም ባሸዋ ላይ እንደተገነባ ቤት እንደነበር በማያጠራጠር አኳኋን ተገለጠ። እርግጥ ነው፣ ኃይለሥላሴን ከስልጣን ለማውረድ ከሃምሳ አመት በላይ ፈጅቷል። አሁን ግን ሕዝቡ መብቱን ስላወቀ መብቱን ተገፍፎ በቀላሉ ሊገዛ እንደማይችል ደርጉ ሊያውቀው ይገባዋል።

በሳንጃ በጠመንጃና በማጭበርበር ላይ የተመሰረተ የመንግሥት ጥንካሬ የአገዳ ምርኩዝ፣ ፀረሕዝብ ጥንካሬ ነው፣ ውሎ አድሮ መሰበሩ አይቀርም። እውነተኛ አስተማማኝና ዘለቄታ ያለው የመንግሥት ጥንካሬ በሰፊው ሕዝብ ፈቃደኝነት፣ ስምምነትና ተሳታፊነት ላይ የተመሠረተ ብቻ ነው። ከዚህ ውድ ጠንካራና ዘላቂ መንግሥት ሊቋቋም ይችላል ብሎ ማመን ራስን ማታለል መሆኑን ታሪክ ደጋግሞ አሳይቷል፤ አድሃሪዎች ታሪክን አያምኑም እንጂ።

እርግጥ ጥይት ሲተኮስ፣ ሳንጃ ሲመዘዝ ለጊዜው ለማስፈራራት ያገለግል ይሆናል። የአሜሪካ ኢምፔሪያሊዝም የጥይት ምጽዋት ለማስደንገጥና ለማስፈራራት ይበቃ ይሆናል። ነገር ግን የእውነተኛ ጥንካሬ መሠረት ሊሆን አይችልም። ሰፊው ሕዝብ ለመብቱ ለመዋጋት ክንድ ለክንድ፣ ትከሻ ለትከሻ ገጥሞ ከዘመተ ጠላቱን በገዛ መሳሪያው ሊደመስስ ስለሚችል ምንም ዓይነት መሳሪያ አይበግረውም። መትረየስ ቢተኮስ፣ ታንክ ከፊቱ ቢደገን መፍራት የለበትም።

ስለዚህ ደርጉ የመንግሥትን ጥንካሬ የሚለካው በመሳሪያ ብቻ ከሆነ በህልም አለም ውስጥ እንደሚገኝ መረዳት አለበት። ጠንካራ መንግሥት የሚገኘው ሕዝቡ ራሱ ወኪሎቹን በመምረጥ ዲሞክራሲያዊ መንግሥት ሲመሰርት ነው።

እስካሁን በደርጉ ላይ የሚቀርበው ትችት በሙሉ በሦስት ዋና ሃሳቦች አካባቢ ነው። በትግሉ እንቅስቃሴ ውስጥ የሰፊው ሕዝብ፤ በተለይ የከተሜው ሱታፌ ጎልቶ እንዳይታይ ተጽዕኖ ማድረጉ፣ ባላባታዊ አገዛዝ ከስሩ እንዳይነቀል ሲያሽሞነሙን በመክረሙና ኢምፔሪያሊዝምን ጨርሶ ባላመንካቱ ነው። እርግጥ ወታደሩ ብቻውን በተለይም ደርጉ ብቻውን ባላባታዊ ሥርዓትን ያጠፋል ብለን አንገምትም። ከአቅሙ በላይ ይሆንበታል። እዚህ ላይ ዋናው ቅሬታ ሰፊው ሕዝብ በተለይ ሠራተኛውና ገበሬው ለተግባር እንዲዘጋጅ ባለመበረታታቱና እንዲያውም በመከልከሉ ነው፣ ሕዝቡ እየተደራጀ በትግሉ ለመሳተፍና ትግሉን ለማፋፋም በሚጥርበት ጊዜ አትሰብሰቡ፣ አትሰለፉ፣ እኛው እንሥራ፣ ቁጭብላችሁ ተመልከቱን በማለቱ ነው። ታዲያ ምን ሆነ? እነኃይለሥላሴ ተያዙ፣ አንዳንድ ነገሮች ተወረሱ፣ ሥርዓቱ እንዳለ ነው፣ አልተነካም፣ የብዙ ሕዝብ መብት የገፈፉ፣ የንፁህ አገርወዳድ ደም ያፈሰሱ ባለስልጣኖች አሁንም በስልጣን ላይ አሉ። ታዲያ ይህንን ነው መሰረታዊ ለውጥ ተደረገ ብላችሁ የምትናገሩት?

በኢምፔሪያሊዝም በኩል የደርጉ አቋም ከጥርጣሬ አልፎ እየተረጋገጠ በመሄድ ላይ ነው። በኢምፔሪያሊስ ገፈፋና ተጽዕኖ በቆረቆረቆዘች አገር ለጥቂት ቀናት ሳይሆን ለሦስት ወራት ፈላጭ ቆራጭ ሆኖ የቆየው ደርግ አንዳችም ፀረኢምፔሪያሊስት መግለጫ አለመስጠቱ ጥገኛነቱን ለመሸፈን እንዳይሆን ያሰጋል።

 የአሜሪካ ኢምፔሪያሊዝምን እንዳያስቆጣ የሚፈራና የሚሽቆጠቆጥ መንግሥት ከርሱ ተጽእኖ ያልተላቀቀ፣ የጥገኝነትን ጉዳትና ውርደት ገና ያልተገነዘበ መንግሥት፤ አለበለዚያም እንደነኃይለሥላሴ የሌባና የአጨበርባሪ መንግሥት ብቻ ነው። እንደዚህ አይነቱ መንግሥት አገሪቱን ወደመቀመቅ ይሰዳታል እንጂ አያሻሽላትም፣ አያራምዳትም። ይህ ደህና ተደርጎ መታወቅ አለበት። የአሜሪካ ኢምፔሪያሊዝምን የጥገኝነትና የብዝበዛ ዣንጥላ አሽቀንጥሮ መጣል በተለይ ለዛሬይቱ ኢትዮጵያ በጣም አስፈላጊ ነው። በዚህ አቅጣጫ ባለው ትግል ላይ ብርቱ ጥረት ማድረግ የሚያስፈልገውም ለዚህ ነው። ነገሩ ፊት ወደፈራነው አቅጣጫ በመሄድ ላይ ነው። የሲአይኤ ቡችሎች በአስተዳደሩ ደርግና እርሱ በመሰረተው መንግሥት ውስጥ ጎላ ብለው መታየት ጀምረዋል። ይህ እንዳይሆን [የሚያደርግ] በኢምፔሪያሊዝም የሚደገፍ ጠንካራ መንግሥት አናውቅም፣ ታሪክ አያስተባብለንም።

 የአሜሪካ ኢምፔሪያሊዝም በገንዘብም ሆነ በመሳሪያ መልክ ድጋፍ ሊሰጥ ይችላል። የሚሰጠው ግን እርግጠኛ ሲሆን ነው፣ አስሮ ነው። ለመበዝበዝ እንዲመቸው ሲሆንለት፤ መንግሥቱ አሜን ብሎ ሲሰግድለትና የፈለገውን ያህል ሕዝቡን እንዲዘርፍ በር ሲከፍትለት ብቻ ነው። የኢትዮጵያ ሕዝብስ የአሜሪካ ኢምፔሪያሊዝምን ከሃያ ዓመታት በላይ ያውቀው የለም እንዴ? ሕዝቡ ይህን አይደግፍም። የኢምፔሪያሊዝም ጥገኝነትን ምንጊዜም ቢሆን አይደገፍም። ዋና ጠላ ነውና።

በሌላ በኩል ደግሞ ለደርጉ ከየቦታው የተሰጠው ድጋፍ መልክ የያዘና ወሰን ያለው እንጂ ሙሉ በሙሉ በድፍኑ አይደለም። በሰፊው ሕዝብ ዘንድ ያስተዳደሩ ደርግ የተደገፈው የኃይለሥላሴንና የአንዳንድ ግብረ አበሮቹን ጉድ እና ወንጀል ዘርዝሮ ከስልጣን በማውረዱ ብቻ ነው። መንግሥታዊ ስልጣንን ደርጉ መውሰዱን፣ ባንዳንድ ሰዎች እጅ ስልጣን አለቅጥ መከማቻቱን፣ የኃይለሥላሴ መንግሥት የስለላ ድርጅት /የፀጥታ መስሪያ ቤት/ መሪ ሆኖ የሕዝብን አፍ በማሰር፣ መብት በመግፈፍና የብዙ ንጹሃን የአገር ተቆርቋሪዎችን ደም በከንቱ ያፈሰሰውን ነፍሰ ገዳይ የኮሎኔል በላቸው ጀማነህን የአገር ግዛት ሚኒስትርነትና እንደሚወራውም የደርጉ ምክትል ሊቀመንበር ሆኖ መሾሙን አይደለም። እነዚህን ሕዝቡ አይደግፍም፤ በራሱ ላይ መፍረድ ይሆናልና። ራሱ በጊዜው ፖለቲካ ትግል እንዳይሳተፍ ተከልክሎ በአጨብጫቢነት ደረጃ ብቻ ተቀምጦ እንዲመለከት መገደዱንስ ሕዝቡ እንዴት ይደግፋል?

ወታደራዊው ‘ጠንካራ መንግሥት’ ከሕዝቡ ጋር ያለውን ግንኙነት ስንመለከት፣ የሚያወራውንና የሚሰራውን ስናገናዘብ፣ የደርጉ እርምጃ ከጠቅላላው ወታደር ፍላጎት ጋር ምን ያህል እንደሚስማማና ምን ያህል እንደሚለያይ ስናመዛዝን፤ የዚህ አይነቱ መንግሥት ምን ያህል ዘላቂነት አለው ብለን እንጠይቃለን። መልሱ ከባድ አይሆንም። ዞሮ ዞሮ የአንድ መንግሥት እውነተኛ ጥንካሬ የሚመነጨው ሕዝቡ ከሚሰጠው ድጋፍ ነው። ሕዝቡን የማይወክል፣ ሕዝቡ የማይሳተፍበት፣ የሕዝቡን ፍላጎት የማያሟላ መንግሥት ለጊዜው ቢደነፋና ቢያስፈራራም እውነተኛ ጥንካሬ የለውም፣ ደካማ ነው። መንግሥት የሚጠነክረው የሕዝቡ መንግሥት ሲሆን ነው፣ በዲሞክራሲያዊ መንገድ ሲመረጥ ነው፣ የሕዝቡን፣ በተለይም የሰፊውን ሕዝብ ፍላጎትና ጥቅም ሲጠብቅ ነው፣ የሕዝቡን መሰረታዊ መብቶች ሲያምንባቸውና በሥራ ላይ እንዲውሉ ሲያደርግ ነው። ይህን የማያደርግ ሁሉ ጥንካሬው እጅግ በጣም የተወሰነ ነው። ያለሰፊው ሕዝብ ጥንካሬ የለም።