በገጠር በኩል ኢትዮጵያ ዛሬ ለአብዮታዊ ትግል ያመቸች ምድር ሆናለች። ለብዙ ዘመናት ቦግ እልም እያለ  ሲካሄድ የነበረው የተበዝባዥ ገበሬዎች ትግል ዛሬ በአብዮታዊ ማእበል አገሪቱን በማጥለቅለቅ ላይ ይገኛል። በተለይ የገጠርን መሬት የሕዝብ ለማድረግ የወጣው አዋጅ በአገሪቱ ያለውን የመደቦች አሰላለፍ የጠራና ቁርጥ ያለ መልክ ሰጥቶታል። ይህ አዋጅ የመደቦችን ትግል ታይቶ በማይታወቅ ሁኔታ አክርሮትና አፋፍሞት እናያለን። ከዚህ አዋጅ በኋላ መሬት ከፍ ብትል ሰማይ ዝቅ ቢል ኢትዮጵያ የቀድሞይቱ ኢትዮጵያ አትሆንም። የየካቲት 25 አዋጅ ለኢትዮጵያ  አብዮት አዲስ የህይወት አስትንፋስና የተጣራ የትግል ዓላማ ሰጥቶታል። በኢትዮጵያ ገበሬዎች ልብ ግቡን ሳይመታ በምንም አይነት የማይጠፋ አብዮታዊ ቋያ ቀስቅሷል።

ይህንን አዋጅ ሙሉ በሙሉ ከስራ ላይ ለማዋል የሚደረገው ተጋድሎ ከኢትዮጵያ ምድር  ፊውዳሊዝምና ኢምፔሪያሊዝም ድምጥማጣቸው ሳይጠፋና ሕዝባዊ ዲሞክራሲያዊ አገዛዝ ሳይቋቋም በምንም ዓይነት ገብ አይልም። በኛ እምነት ይህንን አዋጅ ከስራ ላይ ለማዋል ዛሬ መሬት ላራሹ በሚለው መፈክር ስር የተሰለፈው በሚሊዮን የሚቆጠረው ገበሬ ቀስ በቀስ በትግሉ ውስጥና ለትግሉ መቀጠል ሲል ነጻነት ላራሹ በሚለው መፈክር ስር የግድ መሰለፍ ይኖርበታል። ይህ  ‘ነፃነት ላራሹ’ የሚለው መፈክር ደግሞ ሌላ ምንም ነገር ሳይሆን የኢትዮጵያ አርሶአደር ‘መሬት ላራሹን’ የሚፃረሩበትን የቀድሞ ስርዓት የመንግሥት አውታሮች ሰባብሮና ደምስሶ በትግል ውስጥ የራሱን ሕዝባዊ ዲሞክራሲያዊ አገዛዝ የሚመሰርትበት መሳሪያ ነው።

የኢትዮጵያ ተራማጆች ከዚህ በፊት ‘መሬት ላራሹ’ የሚለውን መፈክር በግንባር ቀደምነት አንስተው ለሰፊው ገበሬ የትግል አቅጣጫ አሳይተዋል። ከእንግዲህ ደግሞ መሬት ያለነፃነት እርም መሆኑን ለአራሹ ገበሬ በቅድሚያ ማመልከትና በዚህ ነፃነት ደግሞ የአድሃሪውን ስርዓት የመንግሥት አውታሮች ደምስሶ የራሱን አገዛዝ ለመመስረት መታገል እንዳለበት ከትግሉ ተዋህደው ሊያስተምሩት ይገባል።

ይህ እንዴት እንደሚሆን ለመረዳት ከአዋጁ በተጨማሪ ይህንን አብዮታዊ ማዕበል ለማስነሳት የረዱትን ነገሮች መመልከት ያስፈልጋል። በገጠር ዛሬ ይህንን አብዮታዊ ሁኔታ አዋጁ ብቻውን አልፈጠረውም። በቅድሚያ በባላገር የዘማቾች መገኘት የፈጠረው አብዮታዊ ‘ዳይናሚክስ’ መታየት አለበት። ከአስር ዓመታት በፊት ጀምሮ ‘መሬት ላራሹ’ በሚል መፈክር ሲሰዋ፡ ሲገረፍ፡ ሲታሰር፡ ሲሰቃይ የነበረው ወጣቱ የኢትዮጵያ ትውልድ ዛሬ በግንባር ቀደም ዘማቾች አማካኝነት ከደሀው ገበሬ ተዋህዷል። በአሁኑ ጊዜ የዘማቾች ከገበሬው ጎን መገኘት የፈጠረውን አብዮታዊ ማዕበል ስንመለከት ይህ አዋጅ የወጣት ተማሪዎች የቅስቀሳና የማደራጀት ተጋድሎ ባይጨመርበት ኑሮ አሁን ከምንገኝበት ከፍተኛ ደረጃ ምን ያህል ወደኋላ እንቀር እንደነበር ለመገመት አያዳግትም። ከእነዚህ አብዮታዊ ዘማቾች ጎንም ተራማጅ የመሬት ይዞታ ሰራተኞች፡ እንደዚሁም አንዳንድ የሕዝቡን ወገን ያቀፉ ተራማጅ አስተዳዳሪዎች መኖራቸው አብዮታዊውን ማዕበል ለመፍጠር የረዳ መሆኑን የሚጠራጠር የለም።

የነዚህ ልዩ ልዩ ሁኔታዎች ህብረት የፈጠረው አብዮታዊ ማዕበል ተጠራቅሞና ተቀነባብሮ መልክ የሚያገኘው በገበሬዎች ማህበር አማካኝነት ነው። የገበሬዎች ማህበራትን ጉዳይ በሁለት አንጻር መመልከት ያስፈልጋል። ማህበሮቹ የተቋቋሙት አዋጁን በስራ ላይ ለመዋል ሲሆን መደባዊ ይዘታቸውና (የቀድሞ ከፍተኛ ባለርስልቶች አይገቡባቸውም) ዓላማቸው የፊውዳል ኢትዮጵያ መደምሰሻ መሳርያ ያደርጋቸዋል። እነዚህ ማህበራት እንደተራ ‘የሙያ ማህበራት’ መታየት የለባቸውም። ባለው ስርዓት ውስጥ የጢሰኛውን የኑሮ ሁኔታ ለማሻሻል ሳይሆን ጢሰኝነትን ጨርሶ ለማጥፋት የሚታገሉ አብዮታዊ አካላት ናቸው። እነዚህን ማህበራት የፊውዳሊዝም መደምሰሻ መሳሪያዎች ብቻ አድርጎ መመልከት አይቻልም። አገራችን ከዚህ ረዥም የትግል ድብልቅልቅና ውሽንፍር ፊውዳሊዝምንና ኢምፔሪያሊዝምን በሕዝባዊ ኃይል ደምስሳ ብቅ ስትል ለሚጸድቀው ሕዝባዊ ዲሞክራሲያዊ አገዛዝ ጽኑ መሠረትና ተሸካሚ አውታሮች ሆነው ከትግሉ ውስጥ ብቅ የሚሉት እነዚህ አብዮታዊ ማህበራት ናቸው። ባጭሩ ዛሬ የኢትዮጵያን ገጠር በማጥለቅለቅ ላይ ያሉት የገበሬዎች ማህበራት የአድሃሪው ስርዓት ቀባሪዎች ብቻ አይደሉም፤ የአዲሲቱ ኢትዮጵያችን ጥንስስ ኃይሎችም ናቸው እንጂ።

ይህንን ለመገንዘብ ብዙም የሚያዳግት አይመስለንም። በመጀመሪያ ደረጃ ልክ በአዋጁ መሰረት መደባዊ ጥራታቸውን ይዘውና ዓላማቸውን ተከትለው ቢሠሩ እንኳን እነዚህ ማህበራት መሬትን ከባለርስት ነጥቀው ለአራሹ በይዞታ ለመስጠት ሆን ብለው የተደራጁ በመሆናቸው የኢትዮጵያን ፊውዳል ስርአት ጨርሰው ሳይደምስሱ እንደማይገቱ ግልጽ ነው።

ልብ ላላለው ሰው የማይታየው እነዚህ ማህበራት ለተጠቀሰው ዓላማ ሲታገሉ ትግሉ ራሱ የሚፈጥራቸውን ሌሎች ትግሎችና አቅጣጫዎች እንደሚወለዱ ነው። በአዋጁ መሰረት ተደራጅተው ሲታገሉ እነዚህ ማህበራት የግድ የአዋጁን ወሰን በጣጥሰው፣ አዋጁ ከሚሰጣቸው መብት አልፈው የአብዮታዊ ሕዝባዊ ስልጣን አውታሮች ለመሆን ይገደዳሉ። ይገደዳሉ የምንለው አውቀን ነው። የኢትዮጵያ ገበሬዎች ‘መሬት ላራሹ’ በሚለው መፈክር ተሰልፈው ሲታገሉ መሬት ለማግኘት ስልጣንን ከአድሃሪዉ ስርዓት መንጠቅ እንዳለባቸው ይረዱታል። ገበሬዎች በየአካባቢያቸው የሚገኙትን የቀድሞውን ስርአት የመንግሥት ስልጣን አውታሮች ሰባብሮ ስልጣን እጃቸው ካላስገቡ ትግሉ ወደፊት ሊገፋ እንደማይችል ይረዱታል። ለአድሃዎች የሚታዘዘው የመንግሥት ስልጣን መኪና ለአዋጁ እንቅፋት ከመሆን አልፎ እነሱ ካላጠፉት እሱ ሊያጠፋቸው እንደሚሞክር፣ እነሱ ካልተኩት እሱ ሊተካቸው እንደሚሞክር በትግል ውስጥ ይማሩታል።

የሌሎችን አብዮቶች ታሪክ ብናይ ሰፊው ገበሬ ለመሬቱ የሚያደርገው ተጋድሎ ዞሮ ዞሮ ለነፃነትና ለዴሞክራሲ ከሚያደርገው ተጋድሎ ያልገጠመበት አብዮት የለም። ‘መሬት ላራሹ’ የሚለው መፈክር በርግጥ በስራ ላይ ባዋለበት ስፍራ ሁሉ የሕዝቡ ትግል ‘ነፃነት ላራሹ’ በሚለው መፈክር ስርም ተሰልፎ ታይቷል። እርግጥ መጀመሪያ ላይ ራሱ ኑሩው፡ ብዝበዛው፡ ጭቆናው ወጥሮ ይዞታልና፣ የመሬት ጥማት አቃጥሎታልና ሰፊውን ገበሬ ሊያንቀሳቅሰው የሚችለው መሬት ላራሹ የሚለው መፈክር ብቻውን ሊሆን ይችላል። ነገር ግን መሬቱን ከአድሃሪ ኃይሎች ነጥቆ ለመውሰድ የሚደረገው ትግል እያየለ ሲሄድ ሰፊው አርሶ በሌ መሬት የጠማውን ያህል ነፃነትና ዲሞክራሲ ለትግሉ እንደ ህይወት እስትንፋስ አስፈላጊ መሆናቸውን ይገነዘባል።

ይህ ‘ነጻነት ላራሹ’ የሚባለው መፈክር ምን ይዘት አለው? ሰፊው ገበሬስ በትግሉ አፍላ ውስጥ የዚህን ነጻነት ጠቃሚነት ተገንዝቦ በዚህ መፈክር ስር ይሰለፋል የሚባለውስ እንዴት ነው?

ታላቁ ሌኒን በመሬት ጉዳይ ሰፊው ገበሬ ያስፈልጉታል ብሎ የገመታቸውን ነጻነቶች በሦስት ከፍሎ የዘረዘራቸው ሲሆን ዋና ዋና ሃሳቦቹ ሲጠቃለሉ እንደሚከተለው ሊታዩ ይችላሉ፡-

1. 1. ሰፊው ሕዝብ ለጋራ ጉዳይ አስፈላጊ የሆኑትን አስተዳዳሪዎችና የመንግሥት ባለስልጣኖች በሙሉ ከሕዝባዊ ምርጫ የማፍለቅ ሙሉ መብት ሊኖረው ይገባል።
   2. በሕዝብ ፊት ኃላፊነት የሌለው፣ በሕዝብ ያልተመረጠ፣ ለሕዝብ ተጠያቂ ያልሆነና አስፈላጊ ሆኖ ሲገኝ በሕዝቡ ሊሻር የማይችል መንግሥታዊ አስተዳደር ሙሉ በሙሉ መደምስስ አለበት።
   3. አስተዳዳሪዎች በሕዝብ የሚታዘዙ መሆን አለባቸው እንጂ ሕዝቡ ያስተዳዳሪዎች ታዛዥና መሳሪያ መሆን የለበትም።

ከዚህም በማያያዝ ይህንን ነፃነት ሕዝቡ በገዢዎች ወይም ደግሞ በአንዳንድ ግለሰቦች መልካም ፍቃድ የማያገኘው መሆኑ የታወቀ ስለሆነ ‘ነጻነት ላራሹ’ የሚለው መፈክር ከስራ ላይ የሚውለው በሕዝባዊ ጦር ተመርኩዞ እንደሆነ ሌኒን ያስተምረናል። ይህንን ሁሉ ተራማጆች በሙሉ ያቁታል። ሰፊው ገበሬ ግን እነዚህን ሃቆች የሚገነዘባቸው ተራማጆች በሚያደርጉት ቅስቀሳ ብቻ ሳይሆን ከአድሃዎች ጋር በሚያደርገው ተጋድሎ ከሚያገኘው ትምህርትም ነው።

ዛሬ በአገራችን በአይናችን ስር የምናየው ይህንኑ ሃቅ ነው። ሰፊው ገበሬ መሬት ላራሹ በሚለው መፈክር ተሰልፎ ሲታገል ከአድሃዎቹ ጋር ብቻ ሳይሆን ከእነርሱም ጋር በሺህ የጥቅም ክሮች ተተብትቦ ከተያያዘው የመንግሥት መኪና (ስቴት ማሺነሪ) ጋር ይጋጫል። ይህ ግጭት ትግሉ በተፋፋመባቸው ቦታዎች ሁሉ የሚታይ ሲሆን አንዳንድ የጋራ የሆኑ ተጨባጭ መልኮች አሉት።

ግጭቱ በመሠረቱ የሚነሳው የቀድሞው ባለርስት በአዋጁ ላይ በማመፁ ነው። አመፀኛው ባለርስት አዋጁን በማደናቀፍ፣ ወይ መሬቴን አታርስም፡ በሬዬን  አልሰጥም ብሎ ያስቸግራል፣ አለበለዚያም ምርቱን እንደድሮ እወስዳለሁ ይላል፤ በአጭሩ እንደ ቀድሞ እቀጥላለሁ ብሎ ይነሳል። ተራማጁ ወገን ይህንን አመጸኛ፡ ይህንን ህገወጥ ለመንግሥቱ ፖሊስ ይጠቁማል፣ ይያዝልን ይላል። ፖሊስ ‘የቀን አበል ይከፈልኝ’: ‘ብዙ መሳሪያ ይሰጠኝ’… እያለ ሰበብ ያበዛል፣ እንዲያውም አሁን በብዙ ቦታዎች እንደሚታየው እነዚህን ፀረሕዝብ ዘራፊዎች ያስተናግዳል። አስተዳዳሪው ‘ ገንዘብ የለም… በቂ መሳሪያ የለም’ ብሎ ነገሩን ይዘጋዋል። ሕዝቡ በራሱ ብቻ መተማመን እንዳለበት ተገንዝቦ አመጸኛውን በመከራ ከቦ ይይዝና ለፖሊስ ያስረክባል። ፖሊስ ጉቦ በልቶ ‘በዋስ መብት’ ይለቀዋል። ሕዝቡ ጠላቱን እንደገና ይዞ ራሱ ‘ወደ ዳኛ’ ይወስደዋል። የመንግሥቱ ዳኛም ራሱ ከፍተኛ ባለርስትና በጥቅም የተገዛ  መሳሪያ በመሆኑ ‘የመሬት ጉዳይ ነውና የማየት መብት የለኝም’ ብሎ ይዘጋል። የገበሬዎች ሸንጎ በአመጸኛው ላይ ይፈርዳል። ግን ሕዝቡ ያሰረውን ፖሊስ መልሶ የፈታዋል። ሕዝቡ ጠቅላላውን ከቢሮክራሲውና ከፖሊሱ ኃይለኛ ግጭት ይጀምራል። በዚህ ግጭት መሳሪያ የያዘው አድሃሪው ወገን ስለሆነ ሕዝቡ ይጠቃል፣ በዚህ ሁሉ ማን ወዴት እንደማያደላ ይገነዘባል። አድሃሪውን ፖሊስ በራሱ ፖሊስ ካልተካ፣ ዳኛውን በዳኛ፡ ቢሮክራቱን በሕዝባዊ አስተዳዳሪ፡ ጦሩን በሕዝባዊ ጦር ካልተካ ሕዝቡ ምንም ዓይነት መውጫ እንደማይኖረው ይማራል። ከዚህም አልፎ የመንግሥቱ ፈጥኖ ደራሽ እንደደረሰ ሲደበድበው በመሃከላዊ መንግሥት ደረጃም ቢሆን እሱው የመረጠውና በእርሱ ድጋፍና ቁጥጥር ስር ብቻ የሚሰራ ‘ሕዝባዊ መንግሥት’ እንደሚያስፈልገው በሚሊዮን የሚቆጠረው ገበሬ እንደዚህ በትግል ይገነዘባል።

የሕዝቡን ነፃነት ረግጦ ይዞ መሬትን ለአራሹ ‘አደላድላለሁ’ የሚለው ደርግ የገባበት ማጥና ሊወጣው የማይችለው ቅራኔ እንግዲህ የሚፈልቀው ከዚህ መሰረታዊ ግጭት ነው። የኢትዮጵያ አብዮት ከንኡስ ከበርቴው ቁጥጥር ስር እንዳይመጣ ስለሚፈልግ ደርጉ ይህንን አብዮታዊ አዋጅ ከስራ ላይ ለመዋል የሚሞክረው በቀድሞ ስርዓት አድሃሪ ቢሮክራሲ ተመርኩዞ ነው። በያለበት እንደሚታየው (ይህ ደግሞ ሊያስደንቀን አይገባም!) የጥንቱ ቢሮክራሲ ይህንን አዋጅ ሙሉ በሙሉ ይቃወማል። ሰፊው ገበሬ ግን ከላይ እንዳየነው ይህንን ሀቅ በእለታዊ ትግሉ የተማረው በመሆኑ ትግሉን በራሱ ቁጥጥር ስር ማካሄድ እንዳለበት ይገነዘባል።

እንግዲህ ይህ መሰረታዊ ግጭት የደርጉ ሚና ካሁን ወዲያ በኢትዮጵያ አብዮት ውስጥ እየቀነሰ እንደሚሄድና እየቀነሰ መሄድ እንዳለበትም ያበስርልናል። ለደርጉ የሚቀረው ምርጫ ትግሉ ከቁጥጥሩ ወጥቶ ከሕዝብ እጅ እንዳይገባ ሲፍጨረጨር አዋጁን ማደናቀፍና ከአድሃሪዎቹ ካምፕ ጠቅልሎ መግባትና የእነርሱ መሳሪያ መሆን አለበለዚያ ደግሞ ቢሮክራሲያዊው መፍትሄ ጨርሶ እንደማያዋጣ ተገንዝቦ ለዲሞክራሲ የሚደረገውን ትግል አለማደናቀፍና ከሕዝቡ መዋሃድ ብቻ ነው። ሌላ አማራጭ ጎዳና የለውም።

በተራማጆች በኩል ይህ ጉዳይ የደርጉ ውሳኔ የሚጠበቅበት ጉዳይ አይደለም። በያለበት ለመሬትና ለነፃነት የሚደረገው ትግል በምንም አይነት ሊነጣጠል ስለማይችል አዋጁን ከስራ ላይ ለመዋል የሚታገሉት ማህበራት የዚህን የዲሞክራሲ ጉዳይ ዋናነት እንዲገነዘቡት ማገዝ ያስፈልጋል። ስለዚህ በኛ ግምት በአሁኑ ወቅት የተራማጆች ጥረት ራሳቸውን በአገር አቀፍ ደረጃ ማስተሳሰርና ገጠሩን በሚመለከተው በኩል የሚከተሉትን እርምጃዎች መውሰድ ነው።

1ኛ በአዋጁ መሰረት እንደተጀመረው አገሪቱን በገበሬ ማህበራት ማጥለቅለቅ። በአሁኑ ጊዜ ከነቤተሰቦቻቸው ወደ 10 ሚሊዮን የሚጠጉ ገበሬዎች የተደራጁባቸው 12 ሺህ የገበሬ ማህበራት እንዳሉ ይገመታል። ይህ ገበሬዎችን የማደራጀት ጥረት ከግቡ ደረሰ ማለት የሚቻለው 25 ሚሊዮን ገደማ የሚሆኑ ኢትዮጵያዊያን በግምት 25 ሺህ ማህበራት ውስጥ ሲደራጁ በመሆኑ በዚህ በኩል የቀረው ተግባር በቀላሉ የሚገመት አይደለም። በተለይ ደግሞ በደቡብና በሰሜን ክፍለ ሃገራት መካካል ያለው መዛባት በሰሜኑ የኢትዮጵያ ክፍል እስካሁን ድረስ የተቋቋሙት ማህበራት ከቁጥር የሚገቡ እንኳን ሆነው እንዳይገኙ አድርጓቸዋል። ይህ መዛባት ለአብዮቱ የሚያመጣውን ጠንቅ በመረዳት በሰሜን በኩል ያሉትን መሰናክሎች ለመወጣትና በብዛት እነዚህን ማህበራት በማቋቋም ላይ ከፍተኛ ጥረት መደረግ ይኖርበታል።

እርግጥ ነው፣ እነዚህ ማህበራት እንዳይቋቋሙ አድሃሪዎች የማይጠነስሱት ሴራ የላቸውም። ዘማቾችንና ተራማጅ አስተዳዳሪዎችን ከሕዝቡ ለመነጠል የፈጠራ ወሬ ይነዛሉ፣ ተራማጅ ዘማቾችን ያስራሉ፡ ያባርራሉ፡ ይገድላሉ፣ አንዳንድ ዘመቻ ጣቢያዎችን ከነጭራሹ ይዘጋሉ፣ ተራማጅ አስተዳዳሪዎችን ያስፈራራሉ፡ ያነሳሉ፣ የገበሬ ማህበር መሪዎችን አለምክንያት በየፖሊስ ጣቢያው ያስራሉ። ይህ ሁሉ አልሳካ ብሎ ማህበራት ቢቋቋሙ ስልጣናቸውን ለመቀነስ ከአድሃሪው ቢሮክራሲ ጋር ተጣብቀው ያሴራሉ።

ለጊዜው የገበሬዎች ማህበራት ውሱንነት (ከአውራጃ ደረጃ አያልፉም፣ የሚታዘዛቸው ፖሊስና ጦር ሰራዊት የላቸውም፣ የወሰኑትንና የፈረዱትን ማስፈፀሚያ ስልጣን የላቸውም…) አንዳንዶችን ተስፋ ሊያስቆረጥ ይችላል። ግን ይህ በፍፁም የገበሬ ማህበራትን አብዮታዊ ሚና ሊያስተን ይገባም። እንደዚህ የተወሰነውም ቢሆን የገበሬዎች ማህበራት በአገራችን ያብቡ። ይህ የዛሬው ውሱንነታቸው ራሱ ገና ከመጠንሰሳቸው ከአድሃሪው ስርዓት የስልጣን አውታሮች ጋር ስለሚያጋጫቸው የወደፊቱን የትግል አቅጣጫ የሚያመለክት ቀስት ነው።

2ኛ ዛሬ (ገና ደግሞ ለጥቂት ጊዜ) ይህን አዋጅ ስላወጀ ብቻ ደርጉ ከስራ ላይ ያውለዋል የሚል የተሳሳተ እምነት በሰፊው ሕዝብ ዘንድ ይታያል። የዚህ እምነት ፉርሽነት በተግባር ይገለጣል። በሚሊዮን የሚቆጠሩ ገበሬዎች በየእለቱና በየመንደሩ፡ በየጥቃቅኑ አጋጣሚ ከአድሃሪዎቹ እንቅፋትነትና ከደርጉ ተባባሪነት ወይም ወላዋይነት በሚያገኙት ትምህርት መተማመን የሚቻለው በሕዝቡ ትግልና በሕዝቡ ስልጠና ላይ ብቻ መሆኑን ይረዱታል። ተራማጆች ካሁኑ የሚጠብቀን የግንባር ቅደም ተግባራችን ከተጨበጡ እለታዊና ጥቃቅን ግጭቶች እየተነሳን የቅስቀሳው ተግባር በዚህ እየተፋፈመ በሚሄደው የመንግሥት ስልጣን ጉዳይ ላይ እንዲያተኩር ማድረግ ነው።

3ኛ በቀበሌ ደረጃ ሕዝቡ በትግል ስልጣኑን ከእጁ ማስገባት ቢችል እንኳን መላው የኢትዮጵያ ሕዝብ ጠላቶቹን ደምስሶ የራሱን ሕዝባዊ ዲሞክራሲያዊ አገዛዝ (ዲክቴተርሺፕ) በአገር አቀፍ ደረጃ እስኪመሰረት ድረስ የተበታተነ ድል ምንም አይነት ቋሚ ዋስትና እንደሌለው መረዳት ይገባል። ስለዚህም እስከአገርአቀፍ ደረጃ የተሳሰሩትን አድሪዎች በመቋቋም ሰፊው አርሶበሌ በዚሁ አኳያ የግድ መደራጀት እንዳለበት አንረሳም። በተጨማሪም ይህ አገርአቀፍ ትግል ከሌሎች አብዩታዊ ሃይሎች (በተለይ ደግሞ ከወዝአደሩ) ጋር ትብብርና አንድነትን የሚጠይቅ መሆኑን ተገንዝቦ የባላገሩ ትግል በከተማ ከሚደረገው ትግል ጋር የሚቀነባበረበትን ዘዴ መሻትና በሱው አቅጣጫ፡ በሱ መንፈስ ገበሬዎችን ማስተማር ያስፈልገዋል።